Έγινε και αυτό (επιτέλους)

Γενικότερα δεν συνηθίζω να γράφω προσωπικά ποστ. Γιαυτό και δεν έχω πει ότι ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι είναι το τρέξιμο. Μην φανταστείτε τίποτα τρελό ή οργανωμένο. Απλά πράγματα. Ούτε προγράμματα προπόνησης ούτε τίποτα άλλο. Μόνη προϋπόθεση ένα ζευγάρι καλά αθλητικά παπούτσια μια ωραία διαδρομή και κάποιος ελεύθερος χρόνος που να μην συμπίπτει με δυνατό ήλιο. (προσωπική προτίμηση το τελευταίο). Κάπως έτσι περνούσα πολλά καλοκαίρια τρέχοντας την παρακάτω διαδρομή σχεδόν καθημερινά (από την τρίτη λυκείου και μετά)Άλλες φορές προς μια κατεύθυνση και γυρίζοντας με λεωφορείο αργότερα άλλες φορές την μισή απόσταση με επιστροφή από τον ίδιο δρόμο.

Πηγαίνετε εδώ για να δείτε την διαδρομή λινκ

Με ρώτησε ο κριτίας και κάποιοι άλλοι πρόσφατα. Πραγματικά δεν έχω καθορίσει τι μου αρέσει στο τρέξιμο. Δεν είναι 1, 2, 3, είναι η όλη αίσθηση που αποκομίζω κάθε φορά από την όλη διαδικασία πριν και μετά.

Τα χιλιόμετρα που φεύγουν, οι εικόνες που ξετυλίγονται μπροστά σου, τις εικόνες που αφήνεις πίσω σου, ηλιοβασιλέματα και ανατολές μέσα στα βουνά. Όλα αυτά μέσα σε έναν αγώνα. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Το αεράκι που σε δροσίζει, ο ήχος από τα βήματα σου, η κούραση, η αίσθηση του σφυγμού σου, ο ιδρώτας που στάζει, η αναπνοή μου καθώς ανεβαίνω την ανηφόρα και πολλά άλλα μέσα στον μονόλογο των σκέψεων μου είναι πιστεύω τα πράγματα που αξίζουν.

Είχα γράψει παλιότερα ότι δεν θα μπορούσα να τρέξω για ένα διάστημα. Σήμερα λοιπόν ξανα άρχισα τρέξιμο και επειδή είμαι μέσα στην καλή χαρά είπα απλώς να το γράψω στο μπλογκ μου. Τόσο απλά

Τα πράγματα είναι τόσο απλά για εμένα. Όμως δεν φαίνεται να είναι έτσι για όλους.

Πριν από 5, 6 χρόνια σε γνωστό γυμναστήριο στο ηράκλειο.Πιάνω συζήτηση με ένα παιδί όσο περιμένω να τελειώσει τα set του για να κάνω και εγώ. Πρέπει να ήταν 3 με 4 χρόνια μικρότερος μου. Έπαιζε σε ομάδα ποδοσφαίρου. Ανταλλάσσουμε λίγες κουβέντες. Πάω λίγο παραπέρα και ακούω τον πατέρα(!!!) του να συζητάει με τον γυμναστή για το τι μπορούνε να του δώσουν που να μην ανιχνεύεται στα ούρα….

Μάης του 2009 πάω στάδιο για τρέξιμο. Προσέχω μια κοπέλα καθώς κάνω τους συνηθισμένους μου κύκλους στο στάδιο. Ωραία κοπέλα, πολύ γλυκό πρόσωπο, ωραίο σώμα γυμνασμένη. Πάω σήμερα στάδιο τι να δω;;; Η ίδια “κοπέλα” με μπράτσα που εγώ δεν τα είχα όταν έκανα 100 push aps 25 ελξεις μονόζυγο 1km κολύμπι και 10km τρέξιμο…. και δεν κάνω πλάκα! Έλεος δηλαδή….τι να πεις; Το ξέρω ότι το αισθητικό κομμάτι είναι το λιγότερο. Αλλά ούτε αυτό δεν βλέπει κανείς;;;

Φταίω εγώ ύστερα που όταν ακούω να μιλάει ο κάθε μλκας υπουργός για αθλητισμό και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο μου σηκώνεται η τρίχα;;;

υγ1.Μην φανταστείτε ότι έτρεξα καμιά μεγάλη απόσταση. 1km για αρχή και θα αυξάνω  διαδοχικά 1km κάθε φορά όσο δεν με εμποδίζουν τα ράμματα :-)

υγ2.Και τώρα που τελείωσα με τα προσωπικά μου ρίξτε μια ματιά τι γίνεται στην Ν.Κορέα.